Oorspronkelijk gepubliceerd in april 2026
Eddy Wally
De makers van de documentaire "Chérie" over Eddy Wally (uitgezonden door de VRT op 7 februari 2026) hebben het zichzelf gemakkelijk gemaakt. In plaats van een overzicht van Eddy's leven of carrière, 10 jaar na zijn dood, hebben zij zich beperkt tot het bijeensprokkelen van wat fragmentarisch filmmateriaal zonder verhaal. De rest van de uitzending wordt ingevuld met deskundige commentaren. Naast Wendy Van Wanten, ex-vriendin en Herr Seele, oud mede-acteur in het programma "Lava", worden opgevoerd: (3) Jan Van Rompaey, die Eddy nog geïnterviewd heeft, (2) Herman Brusselmans, naar eigen zeggen niet geïnteresseerd in Eddy Wally, (3) Red Sebastian, ex-Eurovisiesongfestivaldeelnemer, (4) Iskander Moon, net als Eddy geboren te Zelzate en (5) Peter Van de Veire, showbizzpersonage.
Het resultaat is navenant. Iskander Moon, "singer-songwriter", blikt melancholisch terug op de man die hij nooit heeft gekend: "ik zou graag met hem gezongen hebben", zegt hij. "De manier waarop hij omgaat met lyriek en melodieën is heel speciaal. Iets wat ik eigenlijk zelf nog nooit ben tegengekomen.". Red Sebastian ziet de ster aan het firmament ("ik denk dat Eddy wel alles had om buiten Vlaanderen te gaan"); Herman Brusselmans niet ("Eddy Wally was echt een plaatselijke figuur, een plaatselijk fenomeen dat niet te exporteren viel."). Peter van de Veire breit voort op het gegeven dat Eddy geboren is in 1932 en dus de oorlogsjaren heeft meegemaakt: "Je ziet dat ook aan zijn gezicht: die eeuwige glimlach heeft een soort grimas. Ik denk dat daar ook veel verdriet en tristesse achter zit die hij sowieso meegenomen heeft uit de oorlog." Altijd prijs ...
... en uiterst leerzaam natuurlijk om het fenomeen Eddy Wally te begrijpen. Wat leert deze documentaire ons daarnaast nog? Ik onthoud vooral dat men hem voortdurend belachelijk probeerde te maken op televisie, dat vooral, met Mike Verdrengh in de hoofdrol en Jan Van Rompaey die telkens ook zijn best deed. Eddy liet het over zich heen gaan, zo leek het wel. Je kon hem duwen en schoppen, hij incasseerde het met de eeuwige glimlach. Alleen als men hem Eduard Van De Walle noemde, zoals hij echt heette, dan trok hij een dreigend gezicht. Een gezicht dat we niet van hem kenden.
Een levenslange komedie?
De vraag van 1 miljoen is of hij een typetje speelde (omwille van de smeer), of dat hij dom en naïef was dat het geen naam had.
Eddy Wally was een simpele knaap. (Hoe kon het ook anders in het Vlaanderen van toen, als er daarenboven geen meester was of nonkel of pastoor die iets in je zag en je uit het moeras kon trekken.) Zijn eenvoud, zoals we het kunnen noemen, staat ook in de spontane momenten op de voorgrond. In de documentaire zie je hoe hij in een souvenirwinkel belandt ergens in Egypte en een prulletje uit het rek haalt. "How much?" vraagt hij aan de eigenaar. "You pay with euro's or with pounds?" repliceert die. Eddy verstijft heel even omdat hij er niets van begrijpt, en zegt vervolgens met zijn beminnelijkste glimlach: "do you speak English?". Typisch Eddy Wally. Minder typisch is wanneer hij vervolgens probeert af te dingen. Als dat niet onmiddellijk lukt, wijst hij, hopend op een lagere prijs voor zijn piramidesleutelhanger, op de aanwezigheid van de camera. Ik denk dat hij ook als marktkramer minder uitgekookt was dan men denkt.
Het was, denk ik, ook dat ongegeneerd simpele dat zijn carrière op gang bracht. Als jongen uit het volk, als licht verwijfde knaap, werd Eddy op de cafétafel gezet, met de gitaar of accordeon en zijn verdienstelijke stem. Zijn vader had het hem voorgedaan als cafémuzikant. Iedereen gunde hem zijn success; je kon hem bejubelen zonder te moeten vrezen dat hij er met je lief vandoor ging.
Afbeelding 1: Eddy en de fans
Eddy zelf vond het best OK dat hij op die manier graag werd gezien. Hij deed er naturellement nog een laagje smartlapperigheid bovenop totdat het bijna genant werd. Het wekte enkel nog meer sympathie en gemonkel op -maar geen ergernis. Dat was zijn voornaamste verdienste, vind ik: ondanks dat potsierlijke kreeg niemand een afkeer van hem. Zelfs wanneer jongeren hem met tomaten bekogelden op het podium van de lokale handelsbeurs, was dat louter om te lachen, uit amusement. Dat hij alles incasseerde en zich liever van de domme hield, maakte het des te gemakkelijker. Eddy nam met alles vrede, zolang er niet geprobeerd werd om zijn wereldje stuk te trappen, zoals door het noemen van zijn echte naam.
Er was echter wel degelijk een andere kant aan Eduard Van De Walle, een die we te zien kregen in een veel degelijker documentaire uit 2014, destijds uitgezonden door "Vier". Daarin liet zijn vroegere manager, Hugo Calpaert, zich ontvallen dat het Wally’s gewoonte was om na een show, in het holst van de nacht, naar Brussel te vertrekken. Naar Brussel? Waarom? "Om zijn carrosserie te laten smeren", aldus Hugo Calpaert. Vrij vertaald: wat denkt u. Dat ene zinnetje, hoe goedkoop ook, werpt een enigszins ander licht op Wally in space: hij was wel degelijk van hier.